Швеѓанецот Ингмар Бергнам кажал приказна во која еден витез, по име Антониј Блок, клечи пред исповедална и ги исповеда своите гревови. Дури подоцна сфаќа дека и се обраќа на самата Смрт - во вид на облечена сенка, а не на свештеникот. Блок зборува дека не бара вера, ни претпоставки, туку знаење.
„Сакам,”, вели Блок, „Бог да ги подаде рацете кон мене, да се открие и да ми проговори.”
Смртта му возвраќа дека Бог можеби не постои, дека постои само ништожност.
„Тоа е”, кажува Блок, „живот на нечуен ужас. Никој не може да живее соочен со смртта, а свесен дека сe е ништожно.”
Денеска милиони луѓе живеат соочени со таквата ништожност. Тие не веруваат во Бога и не се надеваат на ништо надвор од светот што ги окружува. Тогаш не е ни чудо што мнозина се сосредоточуваат на угодноста на овој живот, барајќи утеха во задоволствата и во разните световни забави. Христијанската вера - која нe повикува да „не мислиме на она што е видливо, туку на она што е невидливо; зашто видливите работи се поминливи, а невидливите се вечни”, (2. Коринќаните 4,18) - ним им се чини како нешто сосем туѓо.
Како христијани, ние сме Божји орудија и треба да им однесеме надеж на тие луѓе, да им укажеме на Божјата љубов и грижа кон нив, да им покажеме дека животот, иако знае да донесе нечуени ужаси, сепак, на крајот нема да биде нечуен ужас и дека Бог, конечно, сe ќе исправи.
Библијата ни дава многу примери на вдахновени извештаи за Божјите гласници на надежта. Во поуката за ова тримесечје ќе се сосредоточиме на некои од тие истакнати мисионери, на нивниот живот и на она што го правеле во настојувањето на другите да им го однесат спасоносното знаење за Господа нашиот Спасител.
Елена Вајт кажува за еден човек кој скоро се смрзнал во длабок снег, наоѓајќи се на работ на смртта. Штотуку сакал да се откаже од понатамошната борба за живот, кога чул како некој патник во близина плаче. Прва негова реакција била да го спаси тој човек. Кога го пронашол, почнал да му ги трие смрзнатите делови. Најпосле го подигнал на нозете и го носел низ снежниот намет барајќи некое безбедно место.
„Одеднаш се сетил на вистината дека, спасувајќи го својот ближен, се спасил и самиот себеси”, поттикнувајќи струење на „крвта која се смрзнувала во неговите сопствени вени” (Testimonies for the Church, kn. 4, str. 319).
На што упатува ова? Една здрава црква е сосредоточена на служба за другите. Кога Божјата љубов ја делиме со останатите во заедницата, тоа во црквата внесува нов живот и енергија.
Би било погрешно во текот на ова тримесечје да проучуваме за овие библиски гласници на надежта како интересни историски личности и да останеме само на тоа. Пред сe, потребно ни е да се вдахнеме од нивниот живот и да се сосредоточиме на нашата мисија за светот што умира. Ништо друго не би можело да ни даде поголемо освежување ниту да влее во нас посебен животен дух, како настојува-њето да допреме до другите луѓе.

Наша молитва е библиската поука за ова тримесечје да нe поттикне одново да се посветиме на работа - да ја делиме Божјата љубов со своите соседи, со своите пријатели и во мисионските полиња во светот. Ако постапуваме на тој начин, ќе сфатиме дека нашиот христи-јански живот едноставно добил потполно нова димензија.

Гери Краус, Австралијанец чии родители биле мисионери во Фиџи, директор на службата на адвентистичката мисија при Генералната конференција. Оженет е со Бетина; имаат една ќерка, Бетани Грејс.

Напомена:
Со десен клик на насловите подолу (Save Link As...), можете да ги превземете седмичните целини на Библиската поука во pdf формат!