Зоран Костадинов
„Мала пажња!“

Се викам Зоран Костадинов. Јас сум од Валандово. Моментално студирам на Природно-математичкиот факултет во Скопје.
Уште од најрана возраст бев воспитуван дека постои Бог. Мојата вера, мојата побожност, беше таква како што научив од примерот на постарите. Ги правев сите обичаи што тие ги правеа за православните празници, пред спиење се прекрстував, правев добри дела, давав на питачи, сиромаси - понекогаш скратувајќи и од она што ми беше потребно. Не размислував зашто ги правам сите тие нешта, едноставно мислев дека така треба. Но, иако вистински не Го познавав, јас Го сакав Бог.
Кога дознав дека постои Библија во која пишува за Исус, посакав да ја купам и да ја прочитам.
Таа ноќ кога за прв пат ја отворив мојата Библијата, имаше земјотрес, вториот пат поплава... И тогаш, на свои 13-14 години, помислив дека тие работи се случуваат поради тоа што ја читам Библијата.
За време на тие неколку мои кратки контакти со Светото Писмо не разбрав многу од прочитаното, но длабоко во мене постоеше силно уверување дека тоа што го пишува таму е вистинито, дека е тоа од Бога. Желбата да дознаам повеќе остана.
Од малите православни календарчиња читав за Десетте Божји заповеди. Но, така, читајќи и размислувајќи за нив, почна да ме мачи втората заповед: “Не прави за себе идол, ниту каква слика на она, што е горе на небото, што е долу на земјата и што е во водата под земјата; немој да им се клањаш, ниту да им служиш...” , а токму спротивното го правеа луѓето во црква. Тоа ме збунуваше, ми беше многу нелогично и чудно.
Со доаѓањето на тинејџерските години се повеќе размислував за тоа каков е Бог, каде е, што е всушност Бог...?
Се запишав на средно електро во Скопје.
Во една од собите на интернатот каде што бев сместен, на подот најдов брошура со наслов: “Христијанска порака за потопувањето на Титаник”. Од неа јасно сватив дека спасението треба да го најдеме додека сме живи овде на земјата, и тоа многу ме заинтересира.
За време на летниот распуст после прва година, еден неделен ден (1999 год.) слушав на радио контактна емисија со тема: “Дали постојат вонземјани?”. Вниманието ми го привлече еден слушател кој се јави од Велес, кој рече дека петнаесет години контактира со вонземјани, но дека ние не сме биле спремни да се сретнеме со нив. И така, јас си заклучив дека Бог е вонземјанин и дека не набљудува и управува со нас, дека сме населени на Земјата од некоја друга планета... Но, веќе следната ноќ во Стар Дојран имав средба која ги измени моите дотогашни сознанија и ставови. Го сретнав Ванчо, тој на штанд за книги продаваше христијанска литература и библии. Останав таму до доцна во ноќта. Разговарав со него и го слушав како одговара на прашањата кои му ги поставуваа туристите. Тоа што го читаше во Библијата, додека им одговараше, за мене беше репер, тука немав дилеми или сомневања. Ги добив книгите “Патот кон Христа” и “2000-та и по неа” и тоа лето ги читав.
Во септември се вратив во Скопје за да продолжам со школувањето.
Во февруари 2000 година во интернатот, во соседната соба најдов плакат за некакви археолошко-библиски предавања во Дом на АРМ од Питер Роенфилд. Го разгледав, но бидејки тоа беше собата на еден студент со кој тогаш се бевме нешто замериле, ми беше непријатно да го земам. Си отидов во мојата соба, но мислите ми беа кај плакатот. Не поминаа неколку минути и на вратата се појави тој со плакатот во раката, ми го подаде и со израз кој покажуваше желба да се смириме, ми рече: “Мала пажња!”.
Тогаш сватив точно за што се работи и почнав да ги посетувам предавањата во Домот на Армијата. Посебно ми се допаднаа песните. Тука почнав да запознавам каков е Бог, вистината што ја имаше во Светото Писмо. Дознав дека саботата е седми ден, дознав за Божјата љубов, за второто Христово доаѓање, за спасението...
Тие нови сознанија ги проверив во повеќе различни преводи на Библијата и се уверив дека секаде се потврдува истото. По завршувањето на предавањата во Домот на армијата, продолжив да одам во Адвентистичката црква. Таму најдов факти, аргументи и докази и сватив дека се што ми се случуваше до тогаш не беше случајно, и почувствував дека Бог ме водеше.
Во зимата 2001 година, решив да им кажам на родителите за моите откритија. Дојде адвентистичкиот проповедник и најпрво отидовме кај нашиот православен свештеник кој ја одби поканата да дојде и заедно да разговараме со моите родители. Така, со уште двајца мои пријатели кои го делеа мојот интерес за Библијата, и проповедникот, отидовме кај мене дома. Во таа прилика проповедникот зборуваше за верувањето, Библијата и Бог. Но, во деновите кои следеа, попот на моето семејство во многу лошо светло и со невистини го претстави нашето верување. Беше и кај мене и кај еден од моите пријатели. Иако инсистиравме да понесе Свето Писмо за со него да ги докаже нашите “грешки” - тој одби. Она што најмногу ме порази беше тоа што моите родители, и покрај се, веруваа само на неговите зборови.
И така, под притисок од семејството почнав поретко да одам во Адвентистичката црква. Ми ја фрлија сета литература и Библијата. Моите двајца другари постепено се откажаа од нашите новооткриени верувања од Библијата, а мојата вера се сведе на понекоја молитва. Се оддалечив од Бог.
Со време ми се врати поранешната желба да студирам на воената академија и одлучив да се запишам. Тоа лето, неколку дена пред да тргнам, добив висока температура. По четири дена ме однесоа во стационар, а од таму во Воената болница во Скопје, каде што поминав 51 ден со постојано покачена температура. По сите испитувања, не успеаја да дадат дијагноза.
Тогаш започна хонорарно да работи еден пензиониран инфектолог (единствен во тоа време во цела бивша Југославија) кој даде дијагноза. По неколку месеци тој повторно замина во пензија. Со таква дијагноза не можев да продолжам на воената академија, за да не дојде до активирање на болеста при физички напори. Уште шест месеци немав стабилна телесна температура. Но, резултатите за кои лекарите сметаа дека ќе се постојано позитивни, по втората контрола беа негативни. Досега немале такво искуство, но кај мене симптомите целосно исчезнаа.
По една година пауза се запишав на Природно-математичкиот факултет и почнав да ги среќавам луѓето со кои порано одев во адвентистичката црква.
Таа есен во Градскиот трговски ценар видов двајца од нив како продаваат духовна литература на штанд. Се обидов да ги одминам правејќи се дека не ги приметувам, но не издржав. Цела година имав грижа на совеста зашто знаев дека отстапив од вистината. Се завртив и пријдов до штандот, и така повторно продолжив да одам во Адвентистичката црква.
Сега веќе и самиот сум адвентист, крстен со библиско крштевање и се молам што и да се случи да ми даде сила да останам на Негова страна. По тоа како Бог ме водеше до тука знам дека ова е вистината, знам зошто сум овде, знам зошто бев болен и како бев избавен од тоа. Сега знам дека ништо во животот на луѓето не е случајно, туку дека Бог има план за секој поединец. Треба само да го отвориме срцето и да дозволиме Бог да не води зашто само тој има моќ да не заштити од злото.
Научив зашто Исус мораше да умре и зашто беше мачен и зашто воскресна и што значи сето тоа за нас, и уште многу нешта за кои не би имал простор ниту време да раскажам. Одговорот на сите прашања што не мачат ќе го најдеме ако искрено Го бараме Бог и ако со искрено срце го проучуваме Светото Писмо.

 

 

Утре читајте:
Слободанка Тасевска
Израснав во адвенти-
стичко семејство

Израснав во адвентистичко семејство меѓу извонредно добри и вистински верници христијани, слушајќи и учејќи од Библијата библиска наука од Бога и за Бога која ми стана убава и мила и која целосно ме обзеде и проникна.

 

Моето лично искуство
Доколку сте адвентист/ка испратете ни го Вашето искуство и збогатете ја нашате рубрика.
isprati


Чичко ми од Ѓокдере маало
"...нас децата нe бркале на улица за да немаме контакт со нив, за случајно некој од нас да не чуе за нивната „чудна вера“..." (повеќе)

Смисла и цел во животот
"...иако имавме доволно пари, одевеме на забави, на годишни одмори, имавме доста пријатели, сепак не бевме среќни..." (повеќе)

Дали постои Бог?
"......не се работеше за тоа дека нешто ме привлече, туку мојот интерес за прашањето: „дали постои Бог?“. Отсекогаш ме мачеше таа мисла..." (повеќе)

„Одговорите доаѓаа по логичен ред“
"...Страниците од Библијата ми ја гаснеа жедта, зошто одговорите на дотогаш стотици поставени прашања во животот, доаѓаа по логичен ред" (повеќе)

 
Адвентистите во Светот Адвентистите во Македонија Верувања Литература Здрав живот Детско катче Најчести прашања Контакти
Почетна страна | Врати се на почетокот од оваа страна | Препорачај ја странава на пријател

Дизајн на сајтот и подготовка на дел од текстовите: Лазар Томовски. Веб дизајн и веб програмирање: Тони Матев
Лектура и подготовка на дел од текстовите: Никола Тасевски. Коректура: Драган Лазески.
Соработка: Михајло Гурев, Никола Христовски. Одговара: Томе Трајков